Style salsy

Salsa liniowa (tzw. cross-body), to salsa, w której  wszystkie figury wykonywane są w jednej linii, zaś jedyna zmiana kierunku tańca następuje poprzez wykonanie podstawowej figury tego stylu - Cross Body Lead. Sposób tańczenia można dostosować do warunków otoczenia: gdy tańczący dysponują większą ilością miejsca, mogą wykonywać poszczególne figury bardziej ekspresyjnie, natomiast w sytuacji ograniczonej przestrzeni salsę liniową można  tańczyć nieomal w miejscu. Umożliwia to taniec także w niewielkich pomieszczeniach lub przy dużym zatłoczeniu na parkiecie podczas imprez.

Salsa liniowa może być tańczona  "na 1"  (styl Los Angeles) lub "na 2" (styl New York). W stylu "na 1" break w tańcu przypada na 1. i 5. uderzenie w muzyce. W stylu "na 2" dwa break przypada na 2. i 6. uderzenie.
Styl "na 1" jest obecnie najpopularniejszym stylem tańczonym w Polsce. Odznacza się on dużą częstotliwością występowania wielokrotnych obrotów, elementów typu Butterfly - polegających na eksponowaniu partnerki, obejmuje również elementy "shines"kroków solowych.

Salsa kubańska (cubana) jest tańczona do muzyki o nieco innym charakterze niż salsa liniowa. Różni się od niej także rytmicznym umiejscowieniem kroków. W tradycyjnej formie salsa kubańska tańczona jest "na 3" z pauzą występującą przy 2. i 6. uderzeniu (tzw. salsa de Casino). Styl ten może być też tańczony "na 4" (zgodnie z oryginalną rytmiką kubańską) lub "na 1"  z pauzą występującą przy 4. i 8. uderzeniu. Krok podstawowy w salsie kubańskiej nazywa się guapea. Jest on charakterystyczny wyłącznie dla tej odmiany salsy i nie występuje w pozostałych stylach. Od kroku tego rozpoczynają się wszystkie pozostałe figury. Istnieje kilka wersji kroku guapea - do przodu i do tyłu, jak również na boki lub do tyłu.

Salsa kubańska to styl o geometrii koła, w którym partnerzy podczas wykonywania figur przemieszczają się wokół siebie. Nazewnictwo figur utrzymane jest w języku hiszpańskim. Podstawową figurę stanowi Dile que no, polegająca na przeprowadzeniu partnerki z pozycji zamkniętej do pozycji otwartej. Salsa kubańska charakteryzuje się dość powolnym tempem wykonywania figur. Jest to raczej taniec chodzony, bardzo rzadko wykonuje się w nim więcej niż 1 obrót partnera lub partnerki w takcie. Prowadzenie w salsie kubańskiej jest dość mocne, zaś poszczególne figury wymagają często skomplikowanych form zaplatania rąk tańczącej pary (tzw. kubańskie węzły). Styl kubański charakteryzuje się płynnością ruchów, mocno uwidocznioną pracą bioder oraz występowaniem izolacji (bodymovement).


Rueda de Casino stanowi odmianę salsy kubańskiej. Może brać w niej udział od dwu do większej liczby par umiejscowionych w okręgu. Pary poruszają się dookoła wspólnego środka, wykonując te same figury i jednocześnie zmieniając kierunek pod dyktando lidera prowadzącego daną grupę. Podczas tańca następują również zmiany kolejnych partnerów po okręgu. Taniec ten charakteryzuje się dużą widowiskowością, osiągnięcie pożądanego efektu wymaga jednakże systematycznych ćwiczeń w ramach stałej grupy par. Niektóre z bardziej zaawansowanych figur możliwe są do wykonania jedynie przy ograniczonej liczbie par.

Ruedę zazwyczaj rozpoczyna się w pozycji zamkniętej figurą Al Centro. Przejściu z pozycji zamkniętej do pozycji otwartej służy figura Dile que no. Najczęstszą figurą ruedy tańczoną w pozycji otwartej jest Dame Una, polegająca na równoczesnej zmianie partnerów o jedną osobę. Mężczyźni w trakcie tej zmiany zwracają się do partnerek tańczących po prawej stronie i przechodzą do nich wykonując figurę Dile que no.


Bachata (czyt. baciata) to ekspresyjny i romantyczny taniec latynoamerykański, tańczony w parach. Dla oddania charakteru tańca wskazane jest bardzo bliskie ustawienie partnerów, z niemal złączonymi tułowiami oraz prawą nogą wsuniętą nawet do połowy uda pomiędzy nogi partnera. Można jednakże tańczyć bachatę również w ustawieniu, gdzie partnerzy trzymają się za ręce, zachowując pomiędzy sobą dystans ? chociaż ogranicza to możliwość wykonywania niektórych figur.

 Krok podstawowy składa się z 4 taktów. Na pierwsze 3 takty przypadają kroki, zaś czwarty takt, zaznaczany jest akcentem (tzw. tap), połączonym z charakterystycznym ruchem biodrem. Tap polega na uniesieniu stopy i delikatnym uderzeniu palcami w podłoże, z jednoczesnym uniesieniem lekko w górę biodra. Następujące po sobie kroki powodują przemieszczanie się na boki oraz do przodu i do tyłu. Niektóre figury bachaty obejmują również zmianę tempa wykonywania kroków. Charakter tańca podkreślany jest przez odpowiednie ruchy bioder oraz górnej części ciała.